Ustawa o Reorganizacji Legislatywy spośród 1946 określiła liczbę członków komisji stałych i ich kompetencje. od tamtej pory obie izby Kongresu zwiększały liczbę członków, a w 1975 izba Reprezentantów w ogóle wykreśliła spośród regulaminu izby wzmianki o członków komisji (ich liczbie i partyjnych proporcjach). współcześnie liczbę członków komisji i partyjnej proporcji w Izbie Reprezentantów określają liderzy partii większościowej, a w Senacie liderzy większości i mniejszości w drodze negocjacji. zresztą Senat, jaki charakteryzuje się swoistą kurtuazją wzajemnych stosunkach, dopuszcza zwłaszcza liberalne uporządkowanie legislacyjny w obowiązkach pracach w komisjach. na przykład dopuszcza się zniesienie limitu pracy w maksymalnie dwóch ważniejszych komisjach: czterech demokratów Max Baucus, Howell Heflin, John Kerry i John Rockefeller IV mogli wykonywać pracę w czterech ważniejszych komisjach w 101. Kongresie (1989-91), co miało wzmóc ich szanse w reelekcji w 1990.
W przypadku Izby Reprezentantów, w której o obsadzie osobowych komisji decyduje porcja większościowa, zdarzają się takie sytuacje, że porcja większościowa umniejsza rolę mniejszości również na skroś przeniesienie im w dużym stopniu mniejszej ilości personelu etatowego. na przykład przepis Klubu Demokratów w Izbie stanowił, że "należy w ten sposób ustanowić proporcje w komisjach, by sporządzać silne robocze większości w każdej komisji. Określając proporcje w komisjach stałych, gospodarz programu Izby ma obowiązek wyłożyć związki co bynajmniej trzech demokratów na każdych dwóch republikanów".